پست مدرنیسم مفهومی تاریخی و جامعهشناختی است که به دوران تاریخی بعد از مدرنیسم اطلاق میشود. این اصطلاح در زبان فارسی به فرانوگرایی، پسامدرنیسم و فرامدرنیسم و فرا تجددگرایی ترجمه شده است. از ویژگیهای عنصری و محتوایی پست مدرنیسم، میتوان انکار حقیقت ثابت و عینی، برخورد انتقادآمیز نسبت به هر نوع معرفت شناسی، نفی کلیت و جامعیت از هرگونه فکر، عقیده و اندیشه و غیره اشاره کرد.
در رابطه پست مدرنیسم با دین میتوان گفت که، پست مدرنیسم هرگز نمیتواند دین را با خصائص حقیقتانگارانه و صدق محورانهای که ذاتی همه ادیان محسوب میشود، برتابد. در واقع پست مدرنیسم بر اساس اصول و ویژگیهایش، دین را نیز همانند یک فرا روایت و جهانبینی کلی، به کنار مینهد. نتیجهای که از این طرز فکر بدست میآید، موضع نسبیگرایانه و پلورالیستی است که خود باعث به وجود آمدن مواضع گوناگونی از سوی اندیشمندان شده است.
با اندکی تامل در ویژگیهای پست مدرنیسم آنها را مغایر با تعالیم اسلام و همه ادیان توحیدی و الهی مییابیم. همه ادیان درصدد تبیین حقایق جهان و حقیقت غایی آن و راهنمایی بشر به سوی آن هستند، و برای این منظور به تبیین اصول و تعالیمی میپردازند که ثابت و غیرقابل تردید میباشد.
از نظر اندیشه دینی، به ویژه دین مبین اسلام، نمیتوان همه امور را نسبی و قراردادی پنداشت. اندیشه پست مدرنیسم، دارای تناقضی درونی بوده و مبانی ارائه شده توسط این گروه (پلورالیسم، نفی حقیقت و غیره) به رد نظیرهشان کمک مینماید؛ بنابراین اندیشه پست مدرنیسم نیز دارای حقیقتی نیست و نمیتوان آن را پذیرفت. ادامه